Mijn meest dierbare foto

Mijn meest dierbare foto.

Via social media volg ik William Rutten Photography. Enige weken geleden kwam hij met de oproep om je meest dierbare foto èn het verhaal erachter met de wereld te delen.

Ik heb meegedaan aan die oproep maar mijn foto+verhaal is niet geplaatst. Nou, okay dan maak ik er een blog van want ik vind dat mijn verhaal te mooi is om niet te delen!

 

Ik wil je graag vertellen over één van mijn meeste dierbare foto.

Daar zit een heel verhaal achter en dat voel ik telkens weer als ik de betreffende reportage bekijk.

Ik neem je terug naar eind 2010. Ik ben een vrouw die toen 12 jaar geleden een zware beroerte overleefd heeft. Probeer uit het leven te halen wat er voor mij nog inzit. Dit betekend een rustig, gepland leven, zonder al teveel prikkels te tegelijk bij me binnen komen. Blij met mijn baantje van 15 uur in de week. Blij met mijn woonsituatie en redelijk gelukkig met mijn vriend met wie ik al zo’n 25 jaar een LAT relatie had.

Ik schrijf redelijk gelukkig omdat ik graag meer uit die relatie wilde halen dan hij. Er waren dus kleine wolken aan de horizon te zien.

Ik had in 2010 voor mijn verjaardag mijn 1e spiegelreflex gekregen. Met mijn verlamde linkerarm, die voor 75% haar kracht weer teruggekregen heeft was ik ervan overtuigd dat ik nooit met zo’n camera kon omgaan, maar niets bleek minder waar en de (verslavende hobby was geboren).

Eind 2010 werd mijn vriend Herman ziek, ernstig ziek en in maart 2011 kregen we de diagnose alvleesklierkanker wat uitgezaaid is en er is geen behandeling meer mogelijk.

Tegelijkertijd werd er bij mij een tumor in mijn dunne darm gevonden die met spoed verwijdert moest worden. Ik – eigenwijs als ik ben – zei tegen de arts dat dat absoluut niet kon omdat ik mijn zieke partner moest verzorgen die nog maar een paar maanden te leven had. De arts kon me overtuigen dat de operatie echt noodzakelijk was en binnen 1 week was ik geopereerd en werd alles op alles gezet dat ik zsm weer naar huis kon om voor mijn zieke partner te zorgen. Met heel veel lieve mensen om me heen heb ik alles vol kunnen houden en is op 11 juli (2 dagen voor mijn verjaardag) mijn vriend thuis overleden.

Na de uitvaart krijg je nog een poosje voldoende aandacht en toen kwam het zwarte gat. Ik was me er gelukkig van bewust en heb toen besloten om de opleiding Vakfotografie op de Fotovakschool te gaan volgen. Ik wilde perse iets doen waar ik het hartstikke druk mee zou krijgen (juist voor mij met mijn beperkte energie) en waar ik dus geen tijd had om gek te worden van verdriet, eenzaamheid en ook de bewustwording dat ik geholpen was aan een uitgezaaide (zo bleek later) tumor die gelukkig wel in 1x in zijn totaliteit weggehaald was.

Zo bedacht, zo gedaan……….ik me aangemeld bij de fotovakschool. Een portfolio laten zien zodat ik gelijk door mocht naar de vakopleiding ipv te beginnen met de basisopleiding. Die had ik natuurlijk al gedaan bij de plaatselijke fotograaf. Tot op de dag van vandaag heb ik het gevoel dat die opleiding mijn redding geweest is. ‘k zat natuurlijk hoog in mijn emotie maar ik had zoveel lieve mensen om me heen, mijn begeleider op de fotovakschool was zo’n topvent en ik had het reuze naar mijn zin.

Toen brak de tijd aan voor mijn 1e afronding van de module lokatiefotogafie (tenminste ik geloof dat die zo hete.

Ik moest op zoek naar modellen, een locatie die daarbij paste en daar een reportage van maken.

Ik wist gelijk wel, ik wil iets doen met volle vrouwen (die worden naar mijn idee vaak ondergewaardeerd) en ze moeten iets met gothic stijl dragen.

Model + MUAH: Jagaira Hagendijk-de Jong

Waarom volle vrouwen hoor ik je denken?? Nou, begin 2011 organiseerde de fotoclub waar ik lid van was een modellenshoot.  Als model had zich ook Miss Plussize 2010 aangemeld en toen zij binnenkwam zag ik een aantal gezichten betrekken met zo’n uitdrukking van ‘moeten we haar op de foto zetten??’. De (meestal) mannelijke fotograven storten zich op de andere dames en ik zocht contact met de plussize dame.

Ik kan je vertellen we hebben zo’n gave samenwerking gehad en hierna nog een aantal. Zij was dus ook 1 van de modellen voor mijn examenopdracht alsmede haar vriendin Mandy. Mandy is de dame van de foto.

Model+MUAH+ Jagaira Hagendijk-De Jong en Mandy van Druten

Tijdens de shoot hadden de dames meerdere outfits en mochten wij overal en nergens in slot Loevestein rondlopen. We gingen een bakkie doen en Mandy rok haar laatste outfit aan……….dat was deze jurk. Toen kwamen we buiten en zagen de geweldig mooie zonsondergang. Ik barste op dat moment uit elkaar van geluk, hoe cool is het als de elementen zich aanpassen aan de kleding van het model en wij hebben geweldige mooie foto’s kunnen maken met elkaar.

Model + MUAH: Mandy van Druten

 

Als ik terugkijk naar deze foto dan voel ik:

  • De oerkracht die ik ervaarde door na alle ellende met zoiets moois bezig te mogen zijn;
  • De trots over deze prestatie door het bij elkaar krijgen van de vrouwen/kleding/locatie
  • De respect (maar misschien ook een klein vleugje jaloersheid) naar deze vrouw toe, voor haar zelfacceptatie en ‘de vrede’ die zij heeft met haar lijf
  • De vriendschappen die mede door deze shoot zijn ontstaan
  • De verwondering van hoe natuur en model zo perfect bij elkaar pasten.

Ik vind het heerlijk te merken wat foto’s kunnen doen met het gevoel van mensen. Mede hierom heb ik nu gekozen voor mijn specialisatie als afscheidsfotograaf. Bekijk mijn werk mbt afscheidsfotografie op www.pou-afscheidsfotografie.nl

Met vriendelijke groet,

Petra Oudshoorn

 

 

Dit bericht is geplaatst in Blog met de tags , . Bookmark de permalink.